ഒരു കവിയുടെ വിലാപം

ഹാ കഷ്ടമേ, പോകുന്നിതെന്നെവി-
ട്ടെൻപ്രാണപ്രേയസി, എന്നക്ഷരമിന്നിതേ
നിർദ്ദയം പോകുന്നിതായെന്നുടൽ വിട്ടി-
ട്ടേറ്റം പ്രിയമെനിക്കായതെൻ വാക്കുമേ

പോകൊല്ല നീ പോകൊല്ല നീ
പൊട്ടി ഉണങ്ങി വരളുമെന്നുയിരിതേ
പ്രിയതേ നീ പോകൊല്ല നിനക്കിനി
എന്തെന്തു വേണം ചൊൽക നീ ദയയൊട്

കല്ലൊടു സമമാമെൻ മാനസം തച്ചുട-
ച്ചാ കന്മദം നല്‍കാം നിനക്കു കുടിക്കുവാൻ
ഉന്മത്തനാകണോ? എങ്കിൽ വരികയെൻ
ചോര രുചിക്കു നീ നൽകാമതേറ്റം ഞാൻ

ഹാ കഷ്ടമേ, ഇല്ലയെൻപക്കലാ
സുന്ദരമായൊരെൻ പേനയിതിപ്പൊഴേ
തൻ ചുടു ചോര ചിന്തിയെൻ വാക്കിനേപ്-
പ്രസവിച്ചു മിണ്ടാതമ്മൂലയിൽ കുമ്പിട്ടിരിപ്പതേ

പേനയൊന്നില്ലെന്നു വരികിലും
കടലാസ്സു പോലുമതില്ലില്ലയെങ്കിലും
എൻ ജീവന്റെ നീരതിൽ നേരിന്റെ വിരൽ മുക്കി

ഊട്ടിടാം പോറ്റിടാം അക്ഷരമേ നിന്നെ